ไม่อ้วน ไม่ผอม แต่ขอแบบเฟิร์ม ๆ

ขอเอาครั้งมารวมด้วยเลยนะครับ

สินสอด : เคยพูดถึงไปแล้ว ว่าคุณต้องแสดง สินทรัพย์ ว่ามีฐานะพอเลี้ยงลูกสาวของเขาได้ เขาถึงจะยอมให้คุณ สอดใส่ ลูกสาวเขาได้ ปัจจุบันตกลงกับลูกสาวเขาได้โดยตรงไม่ต้องผ่านพ่อแม่ก็ได้ เพราะปัจจุบันการ ขายตรง กระจายตัวไปอยู่ในทุกวงการแล้ว  เหอ ๆ ...

รถเมล์ : แปลกนะทำไมเรียกแบบนั้น นั่นก็เพราะเมื่อก่อนเวลาใครจะไปต่างจังหวัด มักจะติดไปกับรถส่งจดหมาย หรือ Mail-Bus ของกรมไปรษณีย์นั่นเอง และเมื่อก่อนใช้กับรถที่ต่างจังหวัด

ศาล :  เมื่อก่อนระบบยุติธรรมของไทย นั้นอิงคุณธรรม (ซึ่งปัจจุบัน ความยุติธรรมบางทีก็ดูไม่มีคุณธรรม) เวลาไม่มั่นใจว่าใครทำผิด เขาจะไปที่ ศาล(เจ้าพ่อ) เพื่อตัดสินเรื่องต่าง ๆ โดยมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นพยานแห่งการตัดสิน แล้วก็อาจโยนคนทั้งคู่ลงน้ำ ใครขาดใจตายก่อนก็มันนั่นแหละผิด ... โอ.. โหด ต่อมาจึงเรียกที่ตัดสินคดีต่าง ๆ ว่า ศาล ตามความเคยชินมา

ผงกระหรี่ : มันมาจากการที่เราแปลได้ไม่เต็มร้อย คำเลยเพี้ยนหนักไปได้ขนาดนั้น จริง ๆ มาจากคำว่า Curry - Powder หรือ ผงแกง นั่นเอง....ซึ่งเป็นผงเครืองเทศในอาหารแบบ อินเดีย แต่ดันไปแปลคือคำว่า Powder ส่วน Curry ดันเรียกทับศัพท์ ผลเลยกลายเป็นผงขายตัวอย่างนั่นตลอดมา

 --------------------------------------------------------------------------

ขนมจีน : มีหลายที่มาครับ เริ่มจากที่มอญก่อน นั่นคือคำว่า คนอมจิน คนอม : นวด  / จิน : ทำให้สุก  แต่ถ้าไปที่ สิบสองปันนา จะเห็นอาหารเช้าเป็นเหมือนก๋วยเตี๋ยว มีเส้นใหญ่เส้นเล็กให้เลือก แต่มีอยู่เส้นหนึ่งที่เขาเรียกว่า "ขนม" เป็นไปได้ว่าเราเรียก ขนมจีน เพราะจุดนี้ แต่นั่นก็ยังไม่ถึงกับได้ข้อสรุปสำหรับคำ ๆ นี้

 สบู่ :  คำนี้ไม่ได้มาจาก Soap นะครับ มันมาจากคำว่า Saponification ซึ่งหมายถึงปฏิกิริยาระหว่าง โซเดี่ยมไฮดรอกไซ กับ ไขมัน  ซึ่งทำให้เกิดสบบู่  แต่เราดันไปจำเอามาแค่คำว่า sapo ไอ้ nification ดันไม่เอามาด้วย

 กุ้ง : เป็นภาษาพม่าครับ แปรว่า "ดาบใหญ่"

แม่น้ำของ : ผมไม่ได้พิมพ์ผิดครับ แม่น้ำพรมแดนไทย-ลาว นั่นเรียก น้ำของ ครับเป็นภาษาเก่าของอีสานแปลว่าแม่น้ำใหญ่ แต่พอฝรั่งมันมาสำรวจ มันดันเขียนว่า Kong ทำให้นักวิชาการผู้ชำนาญภาษาอังกฤษ(แต่ไม่รู้ภาษาอีสาน) ได้เขียนคำออกเสียงว่า แม่น้ำ โขง และบรรจุลงบทเรียนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา... มึงจะรณรงค์แก้ภาษาวิบัติทำไมวะ ตัวมึงเองยังไม่เคยรักษาภาษาคนอื่นเลย

จังหวัด 101 : นั่นคือเมือง 11(สิบเอ็ด) นะครับ 101 ในภาษาอีสานสมัยก่อนเค้าอ่านว่า สิบเอ็ด(11) ครับ  เป็นหัวเมืองที่สิบเอ็ดของเมืองทางนี้ แต่พอเจ้าครองหัวเมืองจากภาคกลางมาปกครอง ก็ดันไปอ่านชื่อว่า ร้อยเอ็ด(101) เวรกรรมเลย ... สมัยเจ้าขุนมูลนายแบบนั้น ใครมันจะกล้าไปทักท้วงล่ะครับ จะได้หัวขาดกันสิครับ ตั้งแต่นั้นมาก็เลยกลายเป็นว่า ร้อยเอ็ด ก็ร้อยเอ็ดวะ 

สัง สิน ไช : นิทานพื้นเมือง ของเมืองแถบอีสานในปัจจุบันและลาวปัจจุบัน แต่ล่าสุดผมเห็นพวกนักวิชาการทำการวิจัยว่า มันเป็นนิทานพื้นเมืองของไทยหรือลาว.... ไอ้บ้า คิดได้ไงวะ  ไอ้ประเทศไทย กะ ลาว เนี่ย มันเพิ่งมีเพราะฝรั่งมันมาแบ่งโว้ย มะก่อนทางอีสาน กะ ลาว กะ ภาคกลางน่ะมันคนละเมือง ไม่ได้มีประเทศแบบนี้ ไปแบ่งกันทำวะ มันเกิดก่อนจะมี ไทย กับ ลาว หรือก่อนจะมีกลุ่มเมืองที่เรียกว่า สยามประเทศด้วยซ้ำครับ

ข้าวจ้าว : ทำความเข้าใจกันเรื่องศาสนาก่อนนะครับ ก่อนหน้านี้ภาคกลางเขาไม่ใช่พุทธนะครับ เราเป็นพราหม แล้วสมัยก่อนมีการน้ำเข้าพราหม มาจากเมือง อินเดียบ้าง สีลังกาบ้าง แล้วพวกนี้มันไม่กินข้าวเหนียวเหมือนอย่างคนแถบนี้ครับ เพราะผู้คนแถบนี้น่ะ กินข้าวเหนียวกันนะครับ เลยต้องข้าวที่พวกนี้กินมาปลูกในเขตในรั่วในวังสมัยก่อนด้วย คนเลยเรียกกันติดปากว่า ข้าวจ้าว(ข้าวนาย)  ไม่ใช่ของไพร่กินนะจะบอกให้

ว้ากกกกก...... อะไรวะเนี่ย