ไม่อ้วน ไม่ผอม แต่ขอแบบเฟิร์ม ๆ

     โดนเมลล์มาต่อว่าเรื่องเขียนต่อช้า ... งานยุ่งมาก ๆ น่ะครับ วันนี้ได้โอกาศเหมาะแล้ว แต่คงพิมพ์ไปได้แค่บางเรื่องก่อน เอาเป็นว่าผมจะจัดเรื่องไว้เป็นหมดหมู่ก็แล้วกัน อย่างครั้งนี้เป็นเรื่อง เวลา เพื่อจะได้อ่านแล้วรุ้สึกว่าเป็นชุด ๆ เข้าใจง่าย สำหรับใครที่ยังไม่อ่านเรื่องที่ผ่าน กลับไปอ่านก่อนก็ได้นะครับ แล้วผมจะค่อย ๆ แงะออกจากบันทึกมาให้นะครับ

      เรื่องที่ผ่านมา
         เรื่องที่ 1 - 2

-----------------------------------------------------------------

3. ช่วงนี้ผมต้องทำงานส่งอาจารย์ ใหนจะงานชมรม ใหนจะงานส่วนตัวที่รับเค้ามาทำ ใหนจะเวลาต้องให้กิ๊ก(ก็คนปกติคนหนึ่งต้องมีบ้างแหละ) แค่ 3-4 อย่างมาพร้อม ๆ ผมก็แทบจะบ้า แต่ผมก็ต้องมาแปลกใจเมื่อเห็น  เฮียคนหนึ่งในกลุ่มผุ้ใหญ่ที่ผมรู้จัก ทำงานตั้งมากมายหลายอย่าง แล้วยังสำเร็จทุกอย่าง แล้วยังเห็นแกก็มีเวลาไปทำบุญ ไปบริจาคของช่วยคน ทั้งยังไปเล่นกีฬาออกกำลัง แล้วยังมีเวลาให้ครอบครัวที่อบอุ่นได้อีกตะหาก กระทั่งวันหนึ่งผมมีโอกาสได้พูดคุยกับเฮีย หลังการเอาวัสดุก่อสร้างไปช่วยชาวบ้านซ้อมสะพานที่โดนน้ำซัดพังไป(พวกข้าราชมีไว้ทำไมผมก็ยังแปลกใจ)  เสร็จธุระเรากลับมาเดินเล่นด้วยกันอีก 9 หลุม ได้โอกาสผมเลยต้องถามสิ่งที่สงสัยมานาน "เฮียครับ ผมเห็นเฮียทำอะไรบ้างก็ไม่รู้นับอย่างแทบไม่ถ้วน แล้วเฮียเอาเวลาที่ใหนไปทำครับเนี่ย" "คนทุกคนมีเวลาเท่ากันนั่นแหละ เฮียก็มี 24 ชั่วโมงเท่ากับทุกคน เฮียเห็นคนส่วนมากชอบบ่นว่าไม่มีเวลา  แต่พอมีเวลา เฮียก็ไม่เห็นเขาทำอะไร นอกจาก ฆ่าเวลา"  จบปัญหาคาใจไปเลยครับ กระจ่างชนิดที่มีแสงออกมารอบตัวผมตอบนั่นเลย ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เคยฆ่าเวลาอีกเลย(บางทีก็เผลอบ้างแหละครับ) จนผมถูกคนรอบ ๆ ข้างมองว่าเป็นตัวประหลาดก็บ่อย ๆ

4. ตอนนี้อยู่ปี 4 แล้วผมต้องทำงานมากขึ้น ทั้งงานเพื่อการเรียน  งานเพื่อเงิน   และงานเพื่อหัวใจ  ผมแทบไม่ได้เห็นหน้าเพื่อน ๆ ร่วมชั่นเรียน เพราะนอกจากเวลาที่ผมต้องไปเรียนแล้ว และเวลาที่เธอมาเรียน(ผมชอบไปเพื่อมองเธอ) ผมก็จะไม่เข้าไปที่ภาควิชาเลย ผมเริ่มเหนื่อย ผมเริ่ม เบื่อ ผมเริ่มท้อ วันหนึ่งผมได้มีโอกาสปรับทุกข์กับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เพราะผมขอติดรถไปต่างจังหวัดกับท่านด้วย "ผมล่ะเหนื่อยมากเลยครับอา คนอื่นได้หยุดพักผ่อนเสาร์ อาทิตย์ ได้ไปเที่ยว แต่ผมทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้" เราคุยกันมาหลายประโยค ตลอดเส้นทายนับร้อยกิโลที่ผ่านมา แต่พอผมเริ่มแสดงอาการท้อ ท่านก็สั่งให้คนขับรถขับข้าลง "วันหยุด ใครกำหนดล่ะหนวด(ผู้ใหญ่หลายท่านเรียกผมแบบนี้เพราะผมมีหนุดเคราเยอะบางทียุ่งกับงานจนไม่ค่อยได้โกน เลยมักถูกเรียกว่าหนวด) "  "ก็เรานี่แหละครับอา" "อืมใช่.... แล้วเรายังจะไปเป็นทาสสิ่งที่เราสร้างขึ้นรึไง ?" เหมือนโดน อา กระโดดถีบ ยอด อก เลยครับผมเลิกบ่นเรื่องนี้ในทันที และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเลยครับ

     เรื่องเวลาต้องแค่นี้ก่อนนะครับ จริง ๆ เหลืออีก 3 เรื่องที่เกี่ยวเวลา แต่ผมต้องไปทำงานที่ค้างไว้ซะก่อน เรื่องเวลาผมจะกลับมาต่อให้เร็วที่สุดครับ